Thursday, April 17, 2008

Olats

Naisip ko na yun. Inasahan ko na. Kumbaga, alam kong ganun naman talaga ang mangyayari. Pero tulad sa karaniwan, kapag nangyari na, kapag nasa harap mo na ang katotohanan, may sipa pa rin!
Bakit nga ba ang hirap tanggapin ng totoo? Nung sinabi niya yun sa akin kanina, naramdaman ko nang ito na. Sa unang bato niya pa lang ng salita, nahagingan na ako, at ramdam ko! Parang may apoy na bumalot sa puso ko. Na umabot sa labas ng katawan ko. Parang si Gouku kapag naka-super saiyan. Mainit naman talaga. Summer. Pero sa pakiramdam ko, hindi dulot ng klima yung init sa katawan ko. Kundi, sa damdaming ibig kumawala – na sinupil ko, para di mahalata.
Nung hindi na haging. Nung diretso na niyang ibinato, sapul na talaga. Ganito eksakto ang pakiramdam ko: parang nagging malamig na juice yung dugo sa loob ng puso ko. Tapos hinalo. Yung buong dibdib ko, parang hinuhukay.
Nagkwento siya. Pinakinggan ko. Nagpayo pa ako. Pero shit! Kahit alam ko naman sa sarili ko na bukal sa loob ko ang mga payong iyon, sumisigaw talaga ang damdamin ko. Nasasaktan ako. At gusto kong magmura! Magbibiro ako, tatawa. Pero putsa! Hindi lang yun ang dapat lumabas!
Sa paglalakad ko pauwi, lumalakbay pa rin ang isip ko. Nakatingin ako sa lupa, nakayuko. Yung dalawang kamay ko, nakapasok sa mga bulsa sa likod ng pantalon ko. Dumaan ako ng simbahan at nagdasal. Nangingilid ang luha sa mga mata ko. Hindi ako nagtitimpi, ayaw lang talaga tumulo.
Sa pagdating ko sa bahay, nakaharang sa pinto ang nanay ko. Gusto kong sumubsob sa mga balikat niya at umiyak. Gusto kong may makaalam na nasasaktan ako. Pero, hindi ko nagawa. Ang hirap nang sinasarili ang sakit ng damdamin. Dumiretso ako sa kwarto. Pigil ang paghikbi, ibinuhos ko ang luhang kanina pa nangingilid sa mga mata ko. Pero alam ko, hindi na lang iyon tungkol sa nalaman ko kanina. Mas iniiyakan ko yung pakiramdam na sinasarili ko lang yung sakit. Walang mapagsabihan. Walang maiyakan.
Masakit tanggapin ang katotohanan. Pero, nung mga oras na yun, mas nasasaktan ako dahil di ko maipatalos ang tunay kong nadarama.

Friday, March 21, 2008

NAG-IISA, WALA KA NA

Noel Cabangon

papalubog na naman ang ilaw
nagpapaalam na naman ang araw
ang gabi ay muling mamayani
at ang lamig ay hahaplos sa pisngi

ilang araw na ang lumipas
magmula nang ika’y magpaalam
ilang gabi na ang nagdaraan
ang pag-iisa’y ‘di na ‘di na makayanan
ngunit kailangan kong indahin ang lamig ng gabi
ngunit kailangan kong tanggapin wala ka na sa tabi
nag-iisa, wala ka nawala ka na, nag-iisa

ala-ala’y nagbabalik sa aking isip
mga larawan ng bawat sandali
pag-ibig nating sinumpaan
ipinangako sa liwanang ng buwan

ngunit kailangan kong indahin ang lamig ng gabi
ngunit kailangan kong tanggapin wala ka na sa tabi
wala ka na, nag-iisa
nag-iisa, wala ka na

ngunit kailangan ko nang masanay
at tanggapin na lumisan ka na ng tunay
ang lahat lahat ay bubuti ang pag-ibig ay mananatili
lagi’t lagi hanggang sa walang hanggan.

Wednesday, December 26, 2007

Bertdey

Pagkatapos ng Pasko ang bertdey ko. Nung bata ako, ang "handa" laging advanced -- Dec. 25 ng madaling-araw, kasabay ng Pasko. Daw. Ewan kung totoo yun, o pampalubag-loob lang sa 'kin para masabing may handa 'pag birthday ko. Anu't ano man, hindi ko na rin naman na napansin yun dahil sa mga ganong panahon laging maraming pagkain... saka, hindi ko rin hilig ang handaan kahit nung bata ako... saka, maraming masasaya tuwing Disyembre para mapansin pang may isang nagsasaya dahil kaarawan niya (tsing!)... saka, ano bang masaya 'pag bertdey? (tsk!)

May isa akong kaibigang naghahanda parati 'pag bertdey niya, at istriktong sa mismong date ng kaarawan niya. Nung nag-invite siya, weekday yun kaya kinumbinse ko siyang gawin na lang sa weekend ang celebration, para maka-attend ang mas marami sa mga nagmamahal niyang kaibigan. Ayaw niya. Ang sa kanya, kaya nga birthday. (Okay...) Sabi naman ng isang "alagad ng Diyos" na kumatok sa bahay namin dati, hindi raw kaarawan ang dapat na ipinagdiriwang kundi ang kamatayan at ang silbi ng buhay sa iba. Tama siya. Pero naisip ko lang yung mga teleserye sa TV (na dati tumatagal ng tatlo hanggang apat na taon) na sa buong panahon ng kwento, tadtad ng hinagpis ang nararanasan ng bida --- sa bandang hulihan na lang sumasaya --- sa bandang hulihan, kung kelan 30 minuto lang, wakas na. Ganun ba ang buhay?

Kung ano ang meron pag bertdey e yun siguro yung parang espesyal ka sa lahat. (O baka yun lang ang tingin mo sa sarili mo?) Pero pano kung kabaligtaran nun ang nararamdaman mo? Sabi, pagpapasalamat din yun dahil isang taon pa ang nakalipas na ibiniyaya sa iyo ng Panginoon. Para sa mga taong nakakalimutang magpasalamat na sa bawat araw e may milagro pa, ano ang halaga ng pagpapasalamat isang beses sa isang taon? Siguro, eengot-engot na naman ako para hindi lubos na maunawaan yung isang simpleng konseptong ipinagdiriwang ng maraming tao sa mundo, noon pa man (o baka yun din mismo ang tinatalikuran ko?) Uhm, baka balang-araw, maintindihan ko rin ang konseptong yan.

Kung merong nasa isip ako ngayon, yun ay ang mga bagay na natutuhan ko sa nakaraang taon. Pero sa susunod ko na lang siguro sasabihin yun, kasabay ng listahan ng mga plano at new year's resolution ko.

Singit lang 'to. Mahaba na ang mga nasabi ko at naalala ko nang may dapat akong tapusing uwing trabaho. Magpapasalamat na lang ako sa mga nakaalala sa akin nung araw na yun. Pasensya na, hindi ako nagreply sa mga bumati. Alam niyo na kung bakit. Dito na lang, special mention kayo...
'te bea. heidi. cez. elinorsk. abby. berto. zey. lizel. angela. tavernsk. m' ochie. marcos. marlon. 'te angel. yayi.

SALAMAT NANG MARAMI! May premyo kayo sa akin --- ang hinahangad ng lahat (ewan ko ba!) ---- TESTI! Hehe! Jokes. (*-*)